Η μουσική επανάσταση του Hellenic Trance
(και η
ψυχεδέλεια
του Οδυσσέα Ελύτη)
Το κείμενο που ακολουθεί ετοιμάστηκε σαν εκτενής απάντηση σε ένα κείμενο
μέσα σε κάποιο διαδικτυακό forum (για
τα Ρεμπέτικα), αλλά δεν στάλθηκε ποτέ. Αντί αυτού...
φύλαξα
το κείμενο στο σκληρό μου δίσκο. Το ανέσυρα πολλούς μήνες μετά για να
το
μετατρέψω σε «φανταστική συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης», όσον αφορά τη
μουσική
που γράφω, το «Hellenic Trance», σε σχέση και με τις
απόψεις του «ρεμπέτη» αυτού συνομιλητή, που θα μπορούσε να είναι και οποιοσδήποτε προκατειλημμένος (κατά της
μουσικής Trance) «συντηρητικός
Έλληνας». Όταν άρχισα όμως τη μετατροπή του κειμένου,
διορθώνοντας λάθη ή σβήνοντας άσχετα πράγματα, κατέληξα να προσθέσω
συμπληρωματικό υλικό (που θα δείτε στο τέλος), το οποίο επιχειρεί μία
(μάλλον
ρηξικέλευθη) απόπειρα σύγκρισης και εφαρμογής του... Οδυσσέα Ελύτη μέσα
στη
μουσική με την οποία ασχολούμαι. Εύχομαι να μη σας ξενίσει η καυστική
γλώσσα
αυτού του κειμένου ή οι (κάπως ακραίες) εκφράσεις του: Ιδού ο λόγος που δεν το έστειλα στο ιντερνέτ, μη
θέλοντας να προκαλέσω... θύελλα αντιρρήσεων και «φλογών» (μέσα σε
εκείνο το forum)...
Γιώργος Α. Στάθης © 2007
UPDATE (23-3-2007)
Σήμερα δημοσιεύτηκε μέσα στο blog
"omadeon" (http://omadeon.wordpress.com) ένα κείμενο για το "Θεωρητικό
υπόβαθρο των διασκευών TRANCE της μουσικής του Μίκη Θεοδωράκη". Με την εμφάνιση αυτού του κειμένου,
αποκαλύπτεται το γεγονός ότι το "Hellenic
Trance" στην πραγματικότητα είναι ήδη
υπαρκτό μουσικό είδος, που βασίζεται (σε πολύ μεγάλο βαθμό) στη μουσική
του μεγάλου Μίκη Θεοδωράκη. Με την ευκαιρία αυτή, θα
ήθελα να ζητήσω... συγνώμη (εκ των προτέρων) από τον ίδιο τον Μίκη Θεοδωράκη (με τον οποίω έχω
ιδιωτική επικοινωνία επί μακρόν)
αν... ορισμένες απόψεις μου
(για το βυζάντιο και για τη βυζαντινή μουσική) τον αναγκάσουν να
εκφράσει κάποια στιγμή τη διαφωνία του. Δεν το έκανε μέχρι τώρα, πράγμα
που δείχνει (και τιμά) τη δική του Ανοιχτότητα Νου, μία ανοιχτότητα που έζησα πρσωπικά
και εξηγώ στο άρθρο "Οικουμενική
Ανοιχτότητα του Μίκη Θεοδωράκη"
(στο ίδιο blog). Εγώ όμως... δηλώνω "απλός μαθητής", στην Ιστορία. Οι
πηγές μου αναφέρονται,
σε όσα ακολουθούν (κυρίως η "Αντι-Γνώση"
της Λιλής Ζωγράφου, ένα... παρεξηγημένο βιβλίο και όχι απαραίτητα σε όλα του σωστό).
Πάνω σε αυτό το θέμα (πονεμένο
εδώ και χρόνια) οι απόψεις σήμερα
διίστανται. Δεν θα διστάσω να
παραδεχτώ τυχόν λάθη (ή και ακρότητες) στις δικές μου απόψεις. Το σημαντικό όμως (αγαπητέ Μίκη) είναι
ότι η "Ιστορική Συνέχεια του
Ελληνισμού" δεν είναι θέμα
γονιδίων, Είναι θέμα "τρόπου αντίληψης", που έχει να κάνει με τη δραστηριότητα του
ανθρώπινου Νου, όπως αντιλαμβάνεται τον ίδιο τον Κόσμο, σαν
αποτέλεσμα των Διακρίσεων που κάνει ο
Νους στον Κόσμο. Περισσότερα για αυτή την ιδιότυπη νέα προσέγγιση
αγαπητέ Μίκη, έχω γράψει σε ένα άλλο κείμενο στο ίδιο blog, με τον
τίτλο "Η
Συλλογική Αρμονία των Πολλαπλών Μορφών και ο Μίκης Θεοδωράκης".
Είπε λοιπόν, ο "ρεμπέτης" συνομιλητής:
"Tο
ρεμπέτικο κουβαλάει
αιώνες μουσικής παράδοσης και τεχνοτροπιών που πάνω στις ρίζες τους
φύτρωσε και
μεγάλωσε ενώ το techno η τεχνο στα ελληνικά είναι παντελώς α-τεχνο και
οι
εραστές του πάνε σπίτι όταν κοπεί το reuma ".
Ε, για τους "αιώνες μουσικής
παράδοσης", τι να πρωτοπεί κανείς; Ότι δεν είναι
απαραίτητα...
καλοί-και-αγαθοί;
Ας μην ξεχνάμε ότι... όλοι αυτοί οι
«αιώνες παράδοσης» (οι πιο πρόσφατοι
τουλάχιστον) είναι αιώνες προδοσίας
του ελληνισμού από ένα άλλο πνευματικό
σύστημα που αυτο-αποκαλείται «ορθόδοξο
χριστιανικό», αλλά ιδρύθηκε από έναν... δολοφόνο
ολκής (τον «Μέγα Κωσταντίνο») ο οποίος ξεπάστρεψε... περίπου τη
μισή
οικογένειά του (για να μην απειληθεί ο θρόνος του) και μετά υιοθέτησε
μεταξύ
δύο "νέων θρησκειών", την πιο
βολική για τον ίδιο, και τη δικαιολόγησε με αηδίες και φούμαρα για
"θεόπνευστα οράματα". Αν όλοι αυτοί οι αιώνες περιέχουν κάτι... έστω αμυδρά (αυθεντικά) ελληνικό, μάλλον πρόκειται
για σύμπτωση, ή για ένα κερασάκι σε
μία τούρτα από σκατά (τουρκο-βυζαντινής
προελεύσεως - και ως εκ τούτου ανθελληνικά).
Μετά τη γνωστή (εξιστορημένη από τη
Λιλή Ζωγράφου) πλήρη απαγόρευση του
τραγουδιού, του θεάτρου, και κάθε είδους
μουσικής εξ ολοκλήρου, ως (δήθεν) "δαιμονιακά και αντίχριστα
φαινόμενα", ο υπόδουλος (τότε) λαός της Ελλάδας άρχισε πια να
διαμαρτύρεται. Το βυζαντινό
ανθελληνικό κράτος έβαλε τότε νερό στο κρασί του (όπως εξιστορεί η
υπέροχη Λιλή
στο βιβλίο της "¨Αντι-Γνώση") και με
αυτοκρατορική διαταγή κάλεσαν κάποιους μουσικούς από τη Συρία
(νομίζω) να
φτιάξουν μία "μουσική για εκκλησίες". Οπότε, αυτοί οι ξένοι εισήγαγαν
τόνους... αραβο-περσικής μουσικής, με
κάτι... διεστραμμένες μουσικές κλίμακες που κάνουν τις φλέβες να τεντώνονται (στο σημείο του να θέλεις να
τις κόψεις)... ένα μονότονο (και 100% ξενέρωτο) μονοφωνικό
κατασκεύασμα
που αποκαλούμε "βυζαντινή μουσική", το οποίο έχει μείνει πάρα
πολύ πίσω, πιο πίσω και από τον
δέκατο-πέμπτο αιώνα όταν (μετά από γνωστή προδοσία του παπαδαριού της
Πόλης)
άνοιξε η κερκόπορτα και μπήκαν μέσα τα μιλιούνια οι οθωμανικές ορδές.
Τα
ρήμαξαν τότε όλα, εκχωρώντας βέβαια έντεχνα "δικαιώματα" στους ίδιους
(αυτούς) προδότες: Nα ασκούν την
προδοτική και υποκριτική "πνευματική" εξουσία τους, σε
βάρος του ελληνικού λαού, δηλαδή σε
βάρος των τελευταίων απογόνων αυτού
τού πρόωρα εξελιγμένου ένδοξου αρχαίου
λαού που ξεκλήρισαν (πολύ πριν τους Οθωμανούς) οι ανθέλληνες
βυζαντινοί αυτοκράτορες, αυτά τα σιχαμένα απολυταρχικά
σαδιστικά υποκείμενα που (π.χ.) κατάργησαν
τους Ολυμπιακούς αγώνες, έκλεισαν την αρχαία Φιλοσοφική Σχολή των
Αθηνών,
έκοψαν τα χέρια και τα πόδια από τα αρχαία αγάλματα, και έχτισαν πάνω
στα ερείπια των αρχαίων ναών τους δικούς
τους Ναούς Υποκρισίας και δήθεν
«αγάπης». Αλλά μετά φυσικά
δοξάστηκαν ή και αγιοποιήθηκαν, σε
μία εποχή όπου η λέξη «Έλληνας» ισοδυναμούσε με το «αιρετικός» ή το
«προδότης»!
Κι όλος αυτός ο ιστορικός βόθρος, που
θεωρείται σήμερα "συνέχιση του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού", αλλά στην
πραγματικότητα χρημάτισε δήμιός του,
μετά την άλωση της Πόλης αποτελματώθηκε
οριστικά και "πάγωσε ιστορικά", αφού δεν κατάφερε να συμπλεύσει
με την Αναγέννηση και τη μουσική πολυφωνία
της Δύσης, αλλά κλείστηκε ακόμη περισσότερο στον εαυτό του (το βόθρο με
τα ηχητικά σκατά) αυτο-αποκλείοντας την
ίδια του την εξέλιξη, με δογματικότητα εξορίζοντας
(από τους «αποδεκτούς»
ήχους) όλη τη «δυτικόφερτη πολυφωνία».
Γεννιέται λοιπόν το ερώτημα: Τι απέγιναν οι κουλτούρες όσων
κατοίκων της Ελλάδας δεν ήσαν "Έλληνες" αλλά (αρχικά) ξένοι,
π.χ. αρβανίτες
και σλάβοι, απόγονοι εκείνων που
κατέβηκαν να ζήσουν στη γή την ερημωμένη πια (από τις βυζαντινές γενοκτονίες κατά των αυθεντικών αρχαίων
Ελλήνων). E, όλοι αυτοί αργότερα έγιναν υπήκοοι των
Οθωμανών, ενώ
πολλοί εξ αυτών εξισλαμίστηκαν και αργότερα εκχριστιανίστηκαν (μερικοί
ακόμη και με τη βία) μετά
την επανάσταση
του 1821.
Γι' αυτό και σχεδόν όλα τα μουσικά ακούσματά
τους είναι τουρκοειδή, όπως κι όλη η
πνευματικότητά τους είναι (κατά βάθος) μουσουλμανική!
(Αλλιώς, όλο αυτό το σημερινό ψευτο-χαΪλίκι
του αέναου τσιφτετελισμού, ΔΕΝ
εξηγείται!
Εγώ είχα την τύχη να γλιτώσω τις
επιρροές αυτού του... ιστορικού βόθρου, που τον
ψεκάσανε κάποτε με γιασεμί και τον βαφτίσανε "ελληνική
παράδοση", διότι
μεγάλωσα σαν παιδί γονέων πολύ μορφωμένων (όχι πλούσιων) και επίσης κοσμογυρισμένων. Εξάλλου... (από
γονιδιακής πλευράς) κατάγομαι από σπάνια μέρη όπου... ψήγματα απογόνων
Αρχαίου
Ελληνικού DNA
κατάφεραν να επιζήσουν, λίγο ή πολύ: Τα Κύθηρα
και τη Μάνη. Είχα επίσης την ευλογία να φύγουμε όλοι
οικογενειακώς, λόγω χούντας, όταν ήμουν ακόμη μικρός, στην
Αγγλία, και να γίνουμε κάτοικοι Λονδίνου. Μίλησα αγγλικά, τα οποία ήδη μιλούσα τέλεια, από επτά χρονών (λόγω
άλλης διαμονής στο εξωτερικό) καλύτερα από ελληνικά! Αλλά επειδή έψαχνα
(και
εγώ) μανιωδώς τις ρίζες μου και τις «παραδόσεις»
μου, οι θεοί μου έστειλαν να διαβάσω
κάποια περίεργα βιβλία του Οδυσσέα Ελύτη.
Αυτά τα βιβλία τα αγάπησα, τα μελέτησα επισταμένως, μαθαίνοντας ολοένα
και
καλύτερα να μιλάω και να γράφω την ελληνική γλώσσα, με το πάθος...
νεοφώτιστου
ξένου, που έγινε... φιλέλληνας!
Αργότερα, μετά από κάμποσα χρόνια (και μία πολύ
οδυνηρή επιστροφή στην Ελλάδα) είχα πλέον διαβάσει όλα
τα βιβλία του Ελύτη και είχα γίνει μέχρι και... αυθεντία γύρω
από την ποίησή του, γράφοντας ιδιωτικά δοκίμια γύρω από αυτή και
γράφοντας επίσης
ατέλειωτα κατεβατά από δικά μου γραπτά ποίησης και φιλοσοφίας (τα οποία
ακόμη
κουβαλάω σε... κουτιά, γιατί βαριέμαι να τα... ξεσκονίσω και να τα βάλω
σε
σωστή σειρά, κάτι που έχω κάνει μόνο εν μέρει). Μια μέρα-όταν θα
πεθάνω- (αν
δεν πεταχτούν σε καμιά χωματερή) ίσως
και να γίνουν γνωστά, σε αυτό τον αχάριστο σκυλότοπο
που μια ζωή κυνηγούσε, σκότωνε και
εξόριζε τους δικούς του πνευματικούς ανθρώπους, αυτόν το λαό Γενιτσάρων και κρυπτο-ανθελληνικών
(αυτο-)ρατσιστικών κανίβαλων. (μπου-χα-χα-χααα...)
Ά, μα πια! Αμάν πια με τις παραδόσεις, τις...
ξεσκισμένες από λογιών-λογιών κατακτητές! Ο
Ελύτης (σας) τα έχωσε πολύ χοντρά,
αλλά... τίποτε δεν καταλάβατε! Ε, μαγκιά
του και μεγαλείο του, το πόσο ακατανόητος
ήτανε! Για να μη τον καταλασπώσουνε και
αυτόν, οπότε στα «τέτοια του» θα τους έγραφε (βέβαια) αλλά μετά δεν θα φτούραγε τόσο πολύ και το
τεράστιο έργο του. Τους τα έχωνε πολύ χοντρά, αλλά και κωδικοποιημένα.
Τιμώντας ταυτόχρονα, με άπειρη
μεγαλοψυχία, οτιδήποτε αυθεντικά
ελληνικό μπόρεσε να ξεθάψει, μέσα
στις καταξεσκισμένες «ραγιάδικες
παραδόσεις».
Ας αλλάξουμε όμως λίγο το θέμα
(γιατί το θέμα που έπιασα είναι ατέλειωτο
και... δυσάρεστο):
(ρεμπέτης έφη)
"Χωρίς να
θέλω να θίξω τον
Ιαγό λοιπόν η συγκίνηση που του δημιουργεί το ρεμπέτικο οφείλεται
μάλλον σε
δικά του «υπόγεια ακούσματα» η και γονίδια της ράτσας μας και όχι στο
techno".
Ααχ, πνευματική καθοδήγηση από...
γενιτσάρους! Στην πραγματικότητα, εκείνο
που μεταδίδει το ρεμπέτικο (όχι όλα τα ρεμπέτικα αλλά πολύ
λίγα και πολύ συγκεκριμένα),
είναι ένας ήχος ανάστασης, ενός
πνεύματος που έχει ξεπεράσει (έστω εν μέρει) τον τουρκο-βυζαντινο-γενή
εαυτό
του και κοντεύει να φτάσει κάποιες αρμονίες πανάρχαιες,
πιθανότητα ελληνικές (αν και δεν είμαι 100% σίγουρος -χεχε- αφού μπορεί
να
είναι και... Ατλάντιες), τις οποίες ένιωσα και εγώ, παρόλο που δεν
είμαι ούτε...
18 χρονών πια, ούτε έχω... το παραμικρό ενδιαφέρον
για "μουσική και ναρκωτικά" (ίσα-ίσα, το "χασικλίδικο"
στοιχείο των περισσότερων ρεμπέτικων
με απωθεί και με απογοητεύει πολύ). Παρόλα αυτά, υπάρχει όντως
κάτι αυθεντικά "tribal" και εκστατικό (με την
"ψυχεδελική" έννοια) μέσα σε ορισμένα, πολύ λίγα και πολύ συγκεκριμένα ρεμπέτικα
άσματα, τα οποία -ευτυχώς- ενώ
αποτελούν εξαίρεση (στατιστικά), εν τούτοις είναι από τα πιο
αγαπημένα και διαδεδομένα. Για παράδειγμα, οι αρμονίες του
ρεμπέτικου το οποίο ρεμιξάρισα κι έβαλα
για "κατέβασμα" στο διαδίκτυο, το
τραγούδι "δύο χήρες", αποδεικνύονται πολύ
περισσότερο "psychedelic" (μετά το "τρελό"
ρεμιξάρισμα) από όσο φαινόταν στην αρχή. Το τραγούδι αυτό, νομίζω ότι αδικείται όταν το παίζουνε με απλά...
μπουζουκάκια! Θα έπρεπε να παίζεται με καλούς σύγχρονους ηλεκτρονικούς
ήχους, σωστά drums και νέες αναπτύξεις.
(Ε, μία τέτοια ανάπτυξη, ίσως την
πιο απλή, ημιτελή και ατελή, επιχείρησα να κάνω κι
εγώ...)
Οπότε, ας επανέλθουμε στο αρχικό (μουσικό
μας) θέμα:
"Αυτό που
έχω αποκομίσει
εγώ από την ψυχεδελική μουσική είναι μια πομπώδης επανάληψη ενός
ρυθμικού
μοτίβου που αποκτά διάσταση μόνο μέσα από την ένταση στα όρια του
θορύβου , εδώ
θα ήταν χρήσιμο να αναρωτηθούμε αν οτιδήποτε έχει ρυθμό είναι μουσική".
Αυτό που έχεις αποκομίσει, φίλε μου,
είναι η... πομπώδης επανάληψη όλων των
σιχαμένων κλισέ που σου χώσανε άλλοι,
μέσα στο μυαλό σου. Διότι η σύγχρονη μουσική trance ΔΕΝ αποτελείται
ούτε
"μόνο από ρυθμό", ούτε μόνο από «επαναλήψεις ρυθμικού μοτίβου».
Βέβαια αν μιλάμε αποκλειστικά για τη
μουσική techno (η οποία προηγήθηκε
του trance) τότε αυτή η άποψη δεν είναι και εντελώς λάθος: Απλώς είναι
μυωπική
και... βαρήκοη! Αλλά... ακόμη και το techno, δεν αποτελείται ούτε «μόνο από ένα ρυθμικό μοτίβο», ούτε
«μόνο από ρυθμό». Στις ελάχιστες
περιπτώσεις (π.χ. «Saffri Duo») όπου ακούγονται μόνο drums, αυτά έχουν
μία τόσο
πλούσια και πολυδιάστατη ανάπτυξη,
ώστε μπορούν να ξεπεράσουν (σε πολυπλοκότητα)
ακόμη και... συμφωνικό έργο.
Ο βασικός στόχος του «progressive
trance» είναι να προετοιμάζει ερωτικά, αφού το αρχικό
επαναλαμβανόμενο
μοτίβο του μοιάζει με "προκαταρκτικό παιγνίδι"... το σώμα και το νού
για να δεχτεί πιο άνετα το βαθμιαίο,
ολοένα και πιο πολύπλοκο ανέβασμα, το
οποίο εξελίσσεται ρυθμικά όπως τα συμβάντα μιας πραγματικής
συνουσίας. Δηλαδή, όπως γίνεται και στο σεξ, οι
επαναλαμβανόμενες κινήσεις δεν είναι όλες
ίδιες, αλλά διαφέρουν σε λεπτά σημεία,
και διακόπτονται από αναδιπλώσεις. Έτσι
στο καλό, σωστό trance, η μουσική αυτή
"κάνει έρωτα" απελευθερώνοντας ταυτόχρονα (εξίσου) το σώμα και
το νού, ώστε να ξεπεράσει τα όρια του «Εγώ» και
τελικά... να εκραγεί
στο διάστημα, σε συμπαντικό οργασμό! ΔΕΝ είναι μια μουσική για όσα
άτομα θέλουν
να διατηρήσουν "ασφαλή έλεγχο" ή "απόσταση" ανάμεσα σε νου
και σε σώμα. Ούτε είναι μια μουσική μονομερώς
αισθησιακή και μονοδιάστατη, όπως το
τσιφτετέλι, που έπεισε τις Ελληνίδες ότι είναι δήθεν
"ερωτικό" επειδή τις... βοηθάει για να ξεσκάσουν λίγο,
νιώθοντας ότι
γίνονται... «ελαφρώς πουτάνες» (χεχε). Όχι, στο trance δεν υπάρχει
απολύτως κανένα όριο, ούτε νου, ούτε σώματος,
ούτε πνεύματος ούτε (τελικά) και όριο στην αυξανόμενη πολυπλοκότητά
του, η
οποία χτίζεται (όμως) πάνω σε πολύ απλή βάση: To βασικό του
ρυθμό, ο οποίος... γαμεί και
δέρνει!
Παρεμπιπτόντως, ο κύριος λόγος που
πάρα πολλά άτομα συγχέουν όλη αυτή την αθώα και
φυσική, άδολη ψυχεδελική εκστατικότητα (με
την ετυμολογική
έννοια της λέξης «ψυχεδελικός» ή «ψυχοδηλωτικός» που είναι ο «δηλώνων
την ψυχή»,
χωρίς καθόλου απαραίτητη τη χρήση ναρκωτικών ουσιών)... συγχέουν λοιπόν
πάρα πολλά άτομα όλη αυτή την
"φυσική μουσική ψυχεδέλεια" με την τεχνητή (και φυσικά πολύ
επικίνδυνη για την υγεία τους) ψευτο-ψυχεδέλεια την
οποία προκαλούν
διάφορα ναρκωτικά, είναι ότι το ανθρώπινο είδος έχει πλέον (εδώ και
αιώνες) αλλοτριωθεί και απομακρυνθεί
από την έμφυτη, 100% φυσιολογική ικανότητά του να
εκστασιάζεται και να "ανεβαίνει" μέσω
του δικού του ενεργειακού πυρήνα
(παραπέμπω
και σε Βίλχελμ Ράϊχ ή άλλες
"εναλλακτικές σχολές" περί «ενέργειας»). Όμως... ορισμένοι από μας, αυτήν ακριβώς την ικανότητά μας, τη
διατηρούμε, την ασκούμε, και την γιορτάζουμε κιόλας, ενίοτε γράφοντας
μουσική
που την ενισχύει ή την προκαλεί. Κανένα
απολύτως ναρκωτικό δεν χρειάζεται γι' αυτό, παρά μόνο... το να έχει
κανείς πραγματικά υγιή "χαρακτηροδομή" (κατά
την ορολογία του ριζοσπαστικού ψυχαναλυτή Βίλχελμ
Ράϊχ).
Ένας από τους
συνεργάτες μου στη
μουσική (ο Σώτος) φοβάται -μεν- να δηλώσει
δημόσια το... επίθετό του, μην τυχόν και τον θεωρήσουν (κάποιοι
ανίδεοι) χαπάκια, επειδή γράφει και
αυτός τέτοιου είδους μουσική. Όμως το
«μυστικό» της δημιουργικότητάς του, δεν
είναι η "χρήση ουσιών" (που δεν έκανε ποτέ του) αλλά η υγιής
χαρακτηροδομή του, αφού είναι ένας
πολύ φυσιολογικός και δραστήριος νέος, που είχε την τύχη να είναι
(μεταξύ
άλλων) γιος μίας μάνας «θεραπεύτριας στις εναλλακτικές θεραπείες», η
οποία παραδίδει
και σεμινάρια σαν δασκάλα- οδηγός ομάδων
για «βιο-ενεργειακή απελευθέρωση». Δηλαδή, ζούμε τώρα πια στο 2006, και
στην
Ελλάδα έχει ήδη εμφανιστεί η πρώτη
"δεύτερη γενιά" τέτοιων (πολύ προικισμένων και "ενεργειακά υγιών")
ατόμων, που δεν έχουνε καμία απολύτως
σχέση με τα "ναρκωτικά" και άλλες αηδίες, αλλά ακούνε (ή δημιουργούν)
μουσική trance σαν να ήταν από το... χωριό
τους!
Έτσι με το Σώτο, δεν έχω κανένα
πρόβλημα να καταλάβει τους λόγους που ασχολούμαι ειδικά με αυτή
τη μουσική εδώ και κάποια χρόνια, και ταυτόχρονα το κάνω χωρίς
να παίρνω κανένα ναρκωτικό. Καταλαβαινόμαστε τέλεια,
και οι ήχοι που φτιάχνει
ο Σώτος εκφράζουν άμεσα τον ίδιο, την ψυχή του και την υγιή
χαρακτηροδομή του. Πρόκειται για ένα ζωντανό αντίδοτο στις...
πανουκλιασμένες κλαψούρες π.χ. κάποιων Καζαντζίδηδων,
και στις υποκριτικές
εγωκεντρικές κλαψο-κορώνες κάποιων...
Σφαχταρνάκηδων (ή Σφακιανάκηδων,
κλπ.) που ίσως περάσουνε κάποτε στην ιστορία σαν... «εστίες
ενεργειακής μόλυνσης και συναισθηματικής πανούκλας», η οποία
καθήλωσε σε αχρείαστα και σε άλυτα (ψευτο-)αδιέξοδα
ολόκληρο σχεδόν
τον Ελληνικό λαό, κάνοντάς τον... γκαντέμη,
γλεντζεδο-καρμίρη, ραγιαδο-φουκαρά και
λιγουρο-σεξουλιάρη!
Τελειώνω αναφέροντας (παράδοξα) ένα
μικρο-πρόβλημα επικοινωνίας, που (κάποια στιγμή)
εμφανίστηκε, μεταξύ του Σώτου και
εμού: Όταν -κάποια στιγμή- άρχισα να του μιλάω για τον Οδυσσέα Ελύτη,
τον
απέρριψε λέγοντάς μου ότι στη σημερινή εποχή οι ιδέες του Ελύτη δεν
εφαρμόζονται πια, και είναι ιδέες που "έχουν
νόημα μόνο για την εποχή που έζησε ο Ελύτης". Προφανώς, αυτό είναι
το λογικό
συμπέρασμα που μπορεί να βγάλει ένας σύγχρονος μαθητής ελληνικού
σχολείου
σήμερα, όπου οι αποσπασματικά «μαγειρεμένες»
κρατικοδίαιτες «δόσεις Ελύτη» που χορηγούνται, προορίζονται για να του
εμφυσύσουν
ακριβώς εκείνη την ιδεολογική σαπίλα
ενάντια στην οποία... έγραφε ο Ελύτης.
Αναρωτήθηκα λοιπόν τι έπρεπε
να
κάνω. Το θέμα αυτό εκ πρώτης όψεως δεν είναι
σημαντικό, ούτε και επηρέασε, έστω και ελάχιστα, την (μέχρι τώρα)
άριστη
μουσική συνεργασία μας, αλλά με προβλημάτισε πολύ! Άραγε, έχει
ο Σώτος δίκιο; «Είναι δηλαδή ο Ελύτης ξεπερασμένος»; Μήπως...
ανάλωσα τα δικά μου νιάτα σε λάθος θέμα, διαβάζοντας όλα τα βιβλία του;
Μετά
από δύο-τρεις μέρες, η απλή απάντηση
στο ερώτημα αυτό αναδύθηκε, σχεδόν από
μόνη της:
Ο Οδυσσέας Ελύτης ήτανε
ήδη.... τουλάχιστον πενήντα χρόνια
μπροστά από την
εποχή του, στα περισσότερα που έγραψε (και σε πολλά που έζησε). Έζησε (σαν
εραστής) μια εποχή για την Ελλάδα εντελώς
ουτοπική ή "μελλοντική", μια
ζωή όχι μόνο ερωτικής ελευθερίας αλλά και απόλυτης, άνευ ορίων, άνευ
όρων,
ερωτικής επικοινωνίας, όπου
λεπτομέρειες (π.χ. η διαφορά της ηλικίας) έχουν πλέον
ξεπεραστεί, και μάλιστα χωρίς «συμφέρον»
(δηλαδή χωρίς καμία «αγοραπωλησία» ή πουτανιά).
Γι' αυτό και το τεράστιο, μοναδικό έργο του έχει επίκεντρο την Πανάρχαια
Μούσα ή Θεά,
η οποία ενσαρκώθηκε (ουκ ολίγες
φορές) στην προσωπική του ζωή μέσα σε υγιείς
σχέσεις με (συνήθως πολύ νεότερές του) γυναίκες. Γι' αυτό επίσης,
το έργο του
διακατέχεται από μία τεράστια επιθυμία για "περισσότερη υγεία", αλλά
και για μία ελευθερία έκφρασης εντελώς
ψυχεδελική. Ο Ελύτης έζησε ήδη, τη
δική μας εποχή, πολύ πριν τη ζήσουμε εμείς, αλλά...
χωρίς τα μειονεκτήματά της, τα οποία προέρχονται από τη σημερινή έξαρση της οικονομικής καταπίεσης και
-ταυτόχρονα- του υλιστικού εγωισμού.
Επιδίωξε, σε όλο του το έργο, να δώσει ένα οριστικό
τέλος στην καταπίεση που προξενεί το ("παραδοσιακό") «σχίσμα
ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα» (ένα σχίσμα για το οποίο πολλοί... νεο-ρεμπετο-μαλάκες είναι σήμερα «περήφανοι»).
Γι αυτό ακριβώς, πιστεύω ότι το έργο του Ελύτη πρέπει
(μια μέρα) να μελοποιηθεί μέσω μουσικής trance και
μάλιστα «psychedelic»! Στη "Μαρία
Νεφέλη", o Οδυσσέας ονειροπολούσε, ευχόμενος να έρθουν "δέσμες ήχων
μουσικής ηλεκτρονικής". Έτσι αμόλαγε επιτήδεια, ανάμεσα στους στίχους
του
και... "psychedelic" αποφθέγματα, όπως π.χ.:
"Παιδιά
και εγγόνια της απάρνησης, είναι
όλα τους μπάσταρδα".
(Μπηχτή κατά
του "ελληνοχριστιανικού ήθους"...)
(παύση γραφής... και
κατάληξη) ...το "Τραγούδι της Μαρίας
Νεφέλης".
Αυτό κι αν είναι ποιηματάρα,
"κομμένη και ραμμένη" για μελοποίηση trance:
"Βρε
παιδιά, προσέξετέ με, κόβω κι απ'
τις δυό μεριές,
Το πρωϊ
που δε μιλιέμαι, βρίζω Παναγιές (ντούπ,
ντούπ, ντούπ, ντούπ)...
Και το
βράδυ, όπου κυλιέμαι, στα γρασίδια καθενού,
Λες και
κονταροχτυπιέμαι, ντρούγκου, ντρούγκου, ντού..."
(στίχοι:
Οδυσσέας
Ελύτης)
INTERNAL
LINKS: