 |
|
 |
|
George
Stathis
Πολυγραφότατος/η...
Ένταξη: 05 Οκτ 2006
Δημοσιεύσεις: 109
Τόπος: ΑΘΗΝΑ
|
|
 |
|
 |
|
 Δημοσιεύθηκε: 21:08, Τρίτη 24 Οκτ 2006 Θέμα δημοσίευσης: |
 |
|
Κατ' αρχήν
ευχαριστώ, Λέων Μορφέα για τους deathmetallers
"Morbid Angel" (κατέβασα ήδη πολλά κομμάτια τους, κι αν...
θυμάσαι πως λέγεται αυτό που έχεις στο μυαλό σου, ακόμη
καλύτερα), και... ευχαριστώ, mmm, για την πληροφορία σχετικά
με βρεττανούς "kaleidoscope" και το "egyptian gardens" (το
οποίο ψάχνω τώρα να βρω).
Αγαπητέ Δαίδαλε, σεβαστά και δεκτά τα όσα λες όσον αφορά την
προέλευση της βυζαντινής (κλπ) μουσικής.
Σε κάποιο σημείο αναφέρεις:
| Παράθεση: |
| Και στο κάτω κάτω δεν βλέπω το λόγο
που δεν πρέπει να ακούμε ανατολική μουσική γενικότερα. Άλλο τα
σκυλάδικα και άλλο η ανατολική μουσική παράδοση. Μην καταντάμε
ρατσιστές δογματικοί. Η μουσική είναι δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα
στους λαούς και ίσως ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης τους. |
Επειδή με "καίει" το θέμα... (τόσο πολύ που άνοιξα και το θρεντ)
ας δοκιμάσω να απαντήσω σ' αυτό το πολύ ενδιαφέρον σχόλιο.
Κατ' αρχήν, φυσικά δεν υπάρχει κανένας λόγος, ανάμεσα σε τόσα
πολλά που ακούμε (και από ότι βλέπω δεν είναι και ασύμβατα τα
μουσικά γούστα -αν και κάπως διαφορετικά- των συζητώντων),
...να ακούμε "ΚΑΙ ανατολίτικη μουσική". Θα ήταν ρατσιστικό να
την αποκλείαμε εκ των προτέρων λόγω προέλευσης, και δογματικό
να την αποκλείαμε απολύτως.
Ο λόγος που ξεκίνησα το θρεντ είναι όμως διαφορετικός, και λίγο
πιό... προσγειωμένος. Είναι επίσης πολύ δύσκολο να αναλύσουμε
αυτά τα πράματα χωρίς να παρεξηγηθούμε (π.χ. ως ρατσιστές) ή
να πέσουμε εκτός θέματος. Διότι το θέμα αυτό, πάει πολύ μακρυά
και πολύ βαθύτερα. Ας ξεκινήσουμε όμως "από τα απλά".
Κατ' αρχήν, ο ήχος μεταδίδει συναισθήματα, τρόπους αντίληψης,
τρόπους "ανεβάσματος", και (ακόμη και) ιδεολογίες ολόκληρες.
Αυτή τη στιγμή νοιώθω πάρα πολύ έντονα ότι η χώρα μας είναι
σε μία κατάσταση ολοσχερούς μουσικής αποχαύνωσης, απώλειας
μέτρου και γούστου, και... λανθασμένου είδους "ανεβάσματος".
Το σκυλάδικο, αν και δεν παίζεται εντελώς παντού, παίζεται ακόμη
και σήμερα... σχεδόν εντελώς
παντού. Κατά κόρον, στα πιό πολλά
μαγαζιά που είναι ανοιχτά μέχρι αργά το βράδυ. Σχεδόν πάντα, τις
ώρες που προηγούνται του κλεισίματος (από αρκετές ώρες πριν).
Μέσα μου σκέφτομαι "ε, θα σκάσουν, αν δεν βάλουν τώρα και τον
...εθνικό ύμνο (των σκυλάδων) να παίξει", όταν τύχει να είμαι
παρών στο μεταίχμιο, που σταματάνε τα ξένα κι αρχίζουν τα...
"ελληνικά" (εισαγωγικά απαραίτητα).
Η ερώτηση που οδηγούμαι να θέσω, είναι πολύ ρηξικέλευθη. Είναι
το εξής:
Μα... ΠΩΣ είναι δυνατόν
ένα "ανέβασμα" να είναι... λανθασμένο;
Αναφέρομαι εδώ στο "τεχνητό ανέβασμα" (αγγλιστί "high") το οποίο
δημιουργείται από το τσιφτετέλι και γενικότερα το σκυλάδικο. Μέσα
μου επίσης αναρωτιέμαι συχνά, σε τέτοιες στιγμές:
Μα... καλά, ΔΕΝ ξέρουν
κανένα ΑΛΛΟ είδος ή τρόπο "ανεβάσματος";
Οι απαντήσεις που τείνω να δώσω σε αυτές τις δύο ερωτήσεις είναι
οι εξής:
1) Ναι, υπάρχουν πολλών ειδών "ανεβάσματα", ανάλογα με τους
διαφορετικούς τρόπους και ήχους (κλπ) που οδηγούν σε αυτά,
και
2) Το είδος εκείνο ανεβάσματος που προκαλείται (σε όσους ή όσες
προκαλείται) από το σκυλάδικο και το τσιφτετέλι, έχει φθοροποιό
επίδραση στην ψυχοσύνθεση, στον τρόπο αντίληψης και σε άλλα
βασικά συστατικά των συμμετασχόντων.
Δεν είναι μόνο οι ουσίες που μπορεί να είναι βλαβερές και τοξικές,
είναι και οι... ήχοι και οι μουσικές.
Το "λανθασμένο είδος ανεβάσματος" που προκαλείται από τον ήχο
του σκυλάδικου, και πιό συγκεκριμμένα, του... τσιφτετελίου, έχει
(κατ' εμέ) τα εξής συστατικά:
1) Αποκλείει "περαιτέρω είδη ανεβάσματος", πιό ανοιχτόμυαλα και
πιό πολυδιάστατα, και με αυτό τον τρόπο εγκλωβίζει το σώμα και
την ψυχή σε ένα χαρακτηριστικό είδος ψυχο-τοξίνωσης, κυρίως με
αρνητικά συναισθήματα.
2) Σε συνάφεια με το προηγούμενο (1) τα αρνητικά συναισθήματα
που προκαλούνται σχετίζονται με διάφορα είδη φαντασιώσεων, οι
οποίες είναι βλαβερές με πολύ συγκεκριμμένους τρόπους. Π.χ. αν
λάβουμε υπ' όψη και το στίχο (που έχει πάντα τα ίδια μονότονα
μοτίβα) συνήθως αναφέρεται σε "προδωμένα καλά αισθήματα", για
τα οποία είναι κανείς έτοιμος να... "κόψει τις φλέβες του". Δηλαδή,
αυτό που στα αγγλικά αποκαλείται "self-indulgence" + "self-pity".
Αυτό το "τριπ" σερβίρεται κυρίως (αλλά όχι πάντα) σε άντρες. Στις
γυναίκες, πλασάρεται μία χαμηλού επιπέδου "τσαχπινιά", που δεν
είναι (κατά τη γνώμη μου) πηγαία και αυθεντική έκφραση του
δικού τους
ερωτισμού, αλλά διαστρεβλωμένος καθρέφτης του...
ερωτισμού των αντρών, με θυληκή επιδειξιομανία (και όχι μόνο).
(Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι η κακογουστιά και το χάλι που
-νομίζω- όλοι ξέρουμε).
Τώρα, επειδή γράφω μουσική κι έχω ασχοληθεί πολλές φορές με
ανατολίτικες μελωδίες και αρμονίες, έχω παρατηρήσει και αρκετά
ενδιαφέροντα φαινόμενα. Κατ' αρχήν είναι ΠΑΡΑ πολύ δύσκολο, ή
και ακατόρθωτο, από τη στιγμή που μπαίνει ένα κομμάτι στους
"ανατολίτικους δρόμους", να... ξεφύγει από αυτούς με οποιοδήποτε
τρόπο. ΠΟΛΥ σπάνια η διαφυγή είναι εφικτή, δηλαδή η διαφυγή σε
ένα ευέλικτο σύστημα ΚΑΙ δυτικής ΚΑΙ ανατολίτικης αρμονίας. Τις
περισσότερες φορές, ΜΟΛΙΣ μπεί κανείς στο... σοκάκι των αραβικών
κλιμάκων, αυτομάτως βρίσκεται σε αδιέξοδο. Εχω συζητήσει αυτό
το φαινόμενο πολλές φορές με άλλους μουσικούς και με DJ's και
πολλοί έχουν συμφωνήσει, ότι "άμα πιάσεις στα χέρια σου αυτές
τις κλίμακες, λερώνεσαι. ΔΕΝ είσαι πια ελεύθερος να δημιουργήσεις
καινούργιο υλικό και επαναλαμβάνεσαι. Η ψευδαίσθηση ότι δήθεν
προχωράς είναι απατηλό αποτέλεσμα του αυτοσχεδιασμού (που
έχει φτάσει σε υψηλά επίπεδα τεχνικής τελειότητας, σε ορισμένους
π.χ. μπουζουκτζήδες). Αλλά... ακόμη και αυτός ο "αυτοσχεδιασμός"
είναι τελικά φυλακισμένος και περιορισμένος".
Μπορεί να μη συμφωνείτε, ή και να... μην κατόρθωσα να εκφράσω
καλά όσα εννοώ. Δεν πειράζει, όμως. Το συζητάμε.
Εχω αρχίσει δειλά-δειλά να διαμορφώνω κάποιες περίεργες θεωρίες
γύρω από αυτά τα θέματα. Σαν μουσικός έχω βρεί τρόπους για να
δημιουργηθούν "μουσικά αντίδοτα" στις ανατολίτικες μελωδίες.
Εκτός από αυτές, με ενοχλεί επίσης και η υπερβολική χρήση των
αρμονιών "μινόρε" (λυπητερών), που γίνεται μερικές φορές ΚΑΙ στη
δυτική μουσική.
Με ελκύει αφάνταστα το επικό στοχείο, είτε του ροκ είτε του τέκνο
και του τρανς, και το επικό στοιχείο (που είναι έκφραση υπαρξιακής
υπερηφάνειας και ψυχικής ευγένειας) βγαίνει από συγκεκριμμένες
αλληλουχίες συγχορδιών ματζόρε, μερικές φορές με ελάχιστο μινόρε
(που είναι δευτερεύον ο ρόλος του).
Ο Γκούρτζιεφ και ο Ουσπένσκυ (τους οποίους είχα διαβάσει πριν
πολλά χρόνια) είχαν την πεποίθηση ότι υπάρχει ένα "αντικειμενικό
είδος προσέγγισης στη μουσική", το οποίο έχει διασαφηνισμένες
όλες τις πιθανές "συνταγές για πρόκληση πολύ συγκεκριμμένων
συναισθημάτων". Δηλαδή, σαν να λέμε... πατάς μια χορδή, και...
βγαίνει μια χοντρή. Είναι εύκολο να... τσιφτεντελιστεί η χοντρή.
(Το θέμα είναι... ΠΩΣ κάνει πρώτα δίαιτα!   )
Πολλά έγραψα πάλι. Ευχαριστώ για το ενδιαφέρον σας, για ένα
τόσο περίεργο θέμα...
Γιώργος
_________________
Music
http://www.soundclick.com/omadeon
Logic
http://multiforms.netfirms.com
"Any fame is a by-product of making something that means something. You
don't go to a restaurant and order a meal because you want to have a
shit" -Banksy |
|
